Een loopbaan van dertig-plus jaar in de installatietechniek. Sanitair, luchtbehandeling, koeling, verwarming: René van der Jagt heeft het allemaal voorbij zien komen, en nog altijd met plezier. Twee jaar geleden maakte hij, op 61-jarige leeftijd, de overstap naar DVI. Geen gebruikelijke zet voor iemand die al decennia in het vak zit, en toch een hele bewuste.
We spraken René, Adviseur Installaties bij zowel team woningbouw als team utiliteit, over die overstap, zijn werk aan grote utiliteitsprojecten, zijn rol als vraagbaak voor junioren, en waarom hij allang niet meer bezig is met het volgende plafond.
"En ik vind de projecten gewoon veel te leuk." - René van der Jagt, Adviseur Installaties
Waarom maakte je op dit punt in je carrière nog de overstap naar DVI?
"Ik kende Attila al goed, dat klikte vroeger al. Dus waarom zou het nu dan niet klikken? De gesprekken die ik heb gehad waren gewoon goed, ze vertelden wat er allemaal hier gebeurt, en dat voelde veel beter aan dan waar ik zat. Dus ik heb gezegd: dan ga ik gewoon die overstap maken."
Die klik bleek geen toeval. "Gewoon veel plezier, sindsdien. Er zijn ook dingen naast het werk, de bedrijfsuitjes zijn super. Vier, vijf keer per jaar, dit jaar zelfs een trip naar Luxemburg. Daardoor leer je anderen beter kennen en blijft de groep gezellig." Bij veel adviesbureaus gaat het team volgens hem een keer per jaar gezamenlijk uit eten. "Hier is het bijna elke maand."
Wat maakt het werk voor jou nog steeds boeiend?
René werkt bewust in zowel woningbouw als utiliteit. "Wat mij aanspreekt is de diversiteit in alle installaties. Alles wat met installaties te maken heeft, komt bij mij voorbij. Sommige dingen zijn nieuw, sommige zijn zeer bekend, en die mix maakt het leuk." Woningbouw noemt hij daarbij rustiger, maar installatietechnisch brengt ieder gebouw zijn eigen vraagstukken mee.
Zijn grootste project op dit moment: winkelcentrum Mariahoeve, een upgrade van een bestaand winkelcentrum waar naast de huidige woontoren een nieuwe toren van 18 verdiepingen, 60 meter hoog, verrijst. René doet de utiliteit, zijn collega Sven de woningbouw. "We doen uiteraard alles samen: Sven springt bij mij bij en ik spring bij Sven bij." De echte puzzel moet nog komen, bij het faseren van de bouw. "Eerst dit stukje, dan dat stukje, maar ondertussen moet de rest van mijn projecten wel blijven doordraaien. Een bijzonder vraagstuk: kan ik de sprinklerinstallatie functioneel houden? Die beveiliging moet te allen tijde blijven. Het moet nog allemaal komen, maar ik ben ervan overtuigd dat het gaat lukken."
Een vaste dagindeling kent hij niet. "Wat er komt, dat pak ik op. De ene keer zijn het berekeningen, de volgende keer tekeningen, dan weer een document schrijven."
Je begeleidt ook junioren. Hoe pak je dat aan?
"Het is voornamelijk bijsturen. De mannen, en vrouwen, want die zijn er ook, weten eigenlijk wel wat ze aan het doen zijn. Als ze, installatietechnisch iets niet begrijpen, iets niet kunnen of iets niet gedaan krijgen, dan kan ik ze daarbij helpen. En ik deel mijn ervaringen als ik iets in het verleden zelf heb meegemaakt." Die rol beperkt zich niet tot junioren: "Dat doe ik niet alleen richting junioren, maar richting alle collega's."
Wat hij zoekt in wie hij begeleidt, is vooral betrokkenheid. En de uitwisseling gaat volgens hem twee kanten op: "Met name het gemak waarmee de jongere generatie stukken en documenten schrijft, dat leer ik van hen. Zo ben ik niet van school gekomen, dat moest ik allemaal nog leren toen ik begon met werken. Zij doen het gewoon met gemak."
Sommige ervaren adviseurs zijn bang dat ze bij een adviesbureau op een gegeven moment hun plafond bereiken. Hoe kijk jij daarnaar?
"Heb ik ook mijn plafond bereikt? Dat is helemaal niet erg. Ik zie geen grote stappen meer voorwaarts richting mijn pensioen. Ik word geen regisseur, dat zit niet in mij, en dat zou mij veel te veel energie kosten. Dan komt er niks meer van de projecten. En ik vind de projecten gewoon veel te leuk." Horizontaal groeien doet hij nog wel degelijk: breder worden in kennis, meer overdragen aan collega's. "Maar daar houdt het ook wel bij op. Dat is mijn plafond, en dat is helemaal niet erg, want ik vind het hier gewoon leuk."
Waar zijn voldoening dan wél vandaan komt, is voor René duidelijk: "Ik ben hier niet gekomen om nog carrière te maken. Ik ben hier gekomen om leuk te werken en plezier te hebben." Als er nog een paar mooie projecten als Mariahoeve voorbijkomen, en hij mag ze doen, dan is hij, in zijn eigen woorden, helemaal gelukkig.
Ben je, net als René, al jaren thuis in het vak en zoek je geen volgende traptrede maar vooral mooie projecten, een collegiale club en plezier in je werk? Bekijk onze openstaande vacatures.